Logia-Sti-Limni

Δήθεν

2010-07-29T19:45:00.007+03:00

Αυτή πρέπει να ήταν। Την κοιτούσε πίσω από το σηκωμένο στα χείλη του ποτήρι με whisky 15 ετών. Όταν πλησίαζε κι άλλο θα ήταν σίγουρος. Μέτρια στο ύψος, με καστανά μαλλιά που έπεφταν στους ώμους, ελαφρές καμπύλες τυλιγμένες σε μαύρο φόρεμα κι ένα κοραλλί κραγιόν- άσχημη επιλογή. Παπούτσια και νύχια σε κόκκινο χρώμα που θα μπορούσε να είναι αισθησιακό αλλά έμοιαζε φτηνό. Προσποιητό.

Ναι, αυτή ήταν. Είχε πλησιάσει και μπορούσε να την μυρίσει. Μύριζε φόβο.

Πώς ήταν εκείνο το έργο του Ζίσκιντ, το Άρωμα; Έτσι κι αυτός, μπορούσε να μυρίσει και να ξεχωρίσει τον άλλον από μέτρα μακριά μόνο με τη βοήθεια της μύτης του. Ο φόβος μύριζε σαν καθαρό οινόπνευμα, μάλλον σαν τη μυρωδιά οξυζενέ - αυτή που μύριζαν τα νοσοκομεία- ανακατεμένο με τυρί. Δεν ήθελε να περιγράφει έτσι τα συναισθήματα γιατί ξέπεφταν σε κάτι αισχρό και βρώμικο. Ο ίδιος προτιμούσε-αν και όποτε μιλούσε, και μιλούσε σπάνια- να τα περιγράφει σαν αρώματα βοτάνων και λουλουδιών. Τέλος πάντων, να τα περιγράφει σαν κάτι οικείο προς τον συνομιλητή του και κυρίως σαν κάτι που δεν θα τον σόκαρε.

Αλλά αυτή μύριζε πολύ έντονα οξυζενέ και τυρί.

Κατάπιε μια γερή γουλιά από το ποτό του. Ζωγράφος με τη δεύτερή της έκθεση σε μεγάλη γκαλερί της πρωτεύουσας. Οι πρώτες έγιναν σε δημαρχεία και δημόσιους χώρους του χωριού της και σε πολιτιστικούς συλλόγους. Είχε δημοσιεύσει και μια ποιητική συλλογή με δικά της έξοδα φυσικά, αλλά χωρίς επιτυχία ιδιαίτερη. Μάλλον, χωρίς καθόλου επιτυχία. Τώρα όμως λεγόταν ότι κοιμόταν με την ιδιοκτήτρια της γκαλερί κι έτσι άρχισε η καριέρα της κάτω από τα μεγάλα φώτα.

Αξιολύπητο. Δεν ήταν καν ομοφυλόφιλη.

Μπήκε αδιάφορα στην παρέα με την οποία μιλούσε και βρήκε την ευκαιρία να την παρακολουθήσει καλύτερα. Κίβδηλη. Τα μάτια της πάνω του όταν έπεσαν του το είπαν . Χρυσαφένια μάτια με μικρά πράσινα στίγματα , πιο ξέθωρα από την πέτρα στο δερμάτινο δαχτυλίδι που φορούσε στο δεξί παράμεσο. Κάπνιζε και έφτυνε τις λέξεις με σκληρότητα δήθεν και με μια αίσθηση γνώσης- δήθεν κι αυτή.

Ήπιε άλλη μια γουλιά. Απόψε σίγουρα θα ήταν στο κρεβάτι του. Μέχρι το τέλος του μήνα θα την είχε έτοιμη για αυτά που ήθελε.

Απομακρύνθηκε για να ξανακάνει μια βόλτα στη γκαλερί.

Δήθεν.

Αξιολύπητη.

That wall...

2009-12-15T22:48:00.006+02:00

(Dali, two harlequins, 1942)

"...Ωραίος είναι ο κόσμος που ζούμε! Ποιος είναι τόσο απατεώνας
που να μη βλέπει αυτήν την ολοφάνερη σκευωρία;
Kαι ποιος είναι τόσο αναιδής που λέει πως δεν βλέπει τίποτε;
Κακοφτιαγμένος ο κόσμος και όλα θα καταστραφούν,
αφού πρέπει τέτοια κακά σωπαίνοντας να βλέπεις..."

(Σαίξπηρ, Ριχάρδος Γ', πράξη 3, σκηνή 6)

```` ```````````````````````````````````

Ξημερωθήκαμε με έναν τοίχο καταμεσής του χωραφιού μας.
Αρχικά βέβαια ανακαλύψαμε μία σειρά από πέτρες σε ευθεία, που διέσχιζαν τον χώρο.
«Περίεργο», σκεφτήκαμε και ανάψαμε τσιγάρο. Συσκεφθήκαμε λίγο πάνω στο πότε να έγινε άραγε αυτό κι αν ήταν από χθες το απόγευμα που δουλεύαμε εκεί ή κάποιος το έκανε το βράδυ. Στη συνέχεια γυρίσαμε την πλάτη.

Την άλλη μέρα είχε εξελιχθεί σε μικρό τοιχαλάκι. Ρωτήσαμε το γείτονα αλλά δεν ήξερε τίποτα ούτε είχε δει κάτι. Έτσι το βρήκε το ξημέρωμα κι απορούσε τι το θέλαμε.
Κάναμε χάζι, μάλιστα αφήναμε εκεί πάνω τα εργαλεία μας για να μην τρέχουμε στην άλλη άκρη του χωραφιού. Καθόμασταν πάνω του να πιούμε ένα καφέ , να καπνίσουμε λίγο, φωνάξαμε και 2-3 χωριανούς να το δουν και να πούνε τη γνώμη τους. Η τοπική εφημερίδα το έκανε σχόλιο στις πίσω σελίδες με τα κοινωνικά.

Την τρίτη μέρα είχε προχωρήσει σε μήκος όπως και ύψος. Έφτανε τώρα στο ένα μέτρο. Ήταν Σάββατο και τα παιδιά του χωριού έφτασαν κι ανακάλυψα ότι μερικά είχαν ζωγραφίσει καρδιές, που τις πλήγωνε ένα βέλος κι εκείνες μάτωναν βουβά.
Αρχίσαμε να ανησυχούμε, αλλά κατέφθασε το απόγευμα ένας φωτογράφος και δυο - τρεις στάθηκαν να φωτογραφηθούν, τινάζοντας το χώμα από τα ρούχα τους και δοκιμάζοντας το «καλό» τους χαμόγελο, αυτό που κρατούσαν για γιορτές κι άλλες επίσημες μέρες.
Αρνήθηκα να είμαι στο πλάνο και κάπνιζα στη σκιά μιας κυδωνιάς κοιτώντας προβληματισμένος την ομάδα που απλωνόταν, μαζευόταν, γονάτιζε κι έδειχνε το καλό της προφίλ κατά τις προσταγές του φωτογράφου.
« Έπρεπε να βγάλεις τις ρίζες», άκουσα μια φωνή και προς στιγμή νόμισα ότι μίλησα δυνατά.
Γύρισα κι είδα πίσω μου τον τρελό του χωριού.
«Ο Σπόρος φυτρώνει όταν βρει χώμα κι όταν τον ποτίζεις» συνέχισε να λέει μαζεύοντας αγριοξινάκια σε ένα βρώμικο σάκο και έφυγε σκυφτός.

will you?...

2009-12-04T15:50:00.005+02:00

- Λοιπόν, θα πολεμούσες για μένα;

Η βραδιά ξεκίνησε κι εγώ ακόμα ετοιμαζόμουν και βαριόμουν.
Αποφάσισα όμως να ξεκολλήσω για λίγο από τη μιζέρια που με έτρεφε μήνες και μήνες και να βαφτώ με τα χρώματα του πολέμου που διενεργείται σε μπαρ και clubs.
Κοιτούσα τον εαυτό μου σε ένα σκονισμένο καθρέφτη κρατώντας στο χέρι τη μάσκαρα, όταν τον είδα να με κοιτά πίσω και να μου κλείνει το μάτι.
Λες; Το ροζ κραγιόν θάφτηκε στο ντουλάπι που κοιμόταν καιρό και ανέσυρα εκείνο το παλιό, το κατακόκκινο.
Απόψε δε με νοιάζει τίποτα.

-Αλήθεια βαριόσουν να βγεις;
Έβαλα τα γέλια σηκώνοντας το 4o ποτήρι βότκα και ήπια την τελευταία γουλιά. Έσβησα το τσιγάρο.

- Πάμε μια βόλτα κόντρα στον άνεμο. Είσαι;
Με κοίταξε πίσω από τα μακριά του μαλλιά κι ύστερα πέρασε τα δάχτυλά του ανάμεσα στα δικά μου. Όλο το βράδυ είχε πιει ένα μόνο ποτήρι κόκκινο κρασί κι αναρωτιόμουν αν ήταν ικανό για να υψώσει τα φτερά του κάποτε.
Μια περίεργη ύπαρξη που προέκυψε στο μισοσκόταδο ενός μπαρ. Γνωστός στην παρέα, άγνωστος σε εμένα μέχρι πριν λίγες ώρες. Δεν είχε προλάβει όμως να ξημερώσει η νέα μέρα , όταν έσκυψε ξαφνικά στο αυτί μου καθώς γελούσα με κάποιον και με ρώτησε:

- Θα πολεμούσες για μένα, αν στο ζητούσα;

Έπαιζε εκείνη τη στιγμή το τραγούδι μου. Παράγγειλα δύο σφηνάκια για μένα και τον Dj και ξαναγύρισα προς το μέρος της βραχνής φωνής που έθετε ερωτήματα μέσα στη νύχτα.

- Ξέρεις την Πενθεσίλεια;ρωτώ.

Μικρός εγώ...

2009-11-24T18:04:00.003+02:00

Είμαι ένας μικρός δολιοφθορέας.

Δε με πιστεύετε γιατί τα πρωινά, κάτω από το φως της μέρας, αποδυναμωμένος γυρίζω και συστήνομαι με ένα χαμόγελο κι ένα λουλούδι στα μαλλιά.

Ανδρόγυνη φιγούρα.

Μα δεν είμαι τίποτα άλλο παρά ένας μικρός δολιοφθορέας.

Περιμένω στη γωνία απολαμβάνοντας το τσιγάρο μου και καραδοκώ.

Είμαι εκείνος που ξεπροβάλλει κάτω από το μαξιλάρι σαν κλείσετε τα μάτια και τότε ανασύρω εικόνες, λέξεις, αγωνίες και τις στοιβάζω στα βλέφαρά σας ακκιδώνοντας τα όνειρά σας με τα Πρέπει και Μη.

Ω,ναι! Εγώ είμαι εκείνος που σκαλίζω τη μνήμη και ξεθάβω φαντάσματα.

Εκείνος που στήνει μπροστά σας τα πιο κρυμμένα μυστικά, τις πιο σκληρές λέξεις, τη μία έστω αποτυχία σας, τις απιστίες, τα ψέματα, τους φόβους.

Ω,ναι! Είμαι εκείνος που παίζει με τους φόβους σας.

Εκείνος που διατάζει τα σύννεφα να μαζευτούν μέσα στο καλοκαίρι του χαμόγελού σας.

Είμαι εκείνος που δένει τις χαρές σας και με αγκίστρια τις σύρει στο βυθό της λύπης.

Εκείνος που ανασύρει τις ελλείψεις σας για να προβάλλει τον πιο μικρό, χυδαίο, άσχημο και δειλό εαυτό σας.

Δε με πιστεύετε;

Μα με έχετε συναντήσει.

Κι όσοι από εσάς επιμένετε να με αρνείστε, μην ανησυχείτε.

Θα συναντηθούμε σύντομα.

Προσέξτε!

Μην κλείνετε τα μάτια ανυποψίαστοι.

Δεν είσαστε πια αθώοι.

Gimme a mask!

2009-11-13T23:05:00.004+02:00

"Περάστε! Περάστε! Ελάτε στη σκηνή μας και θαυμάστε. Απόψε κοντά σας ο μοναδικός , ο ένας, ο άντρας με τα δύο πρόσωπα".

Ψιτ! Εδώ, πίσω από την κολώνα.
Άδικα προσπαθείς τελάλη. Κόσμος δεν θα έρθει. Βλέπεις, εδώ, στη μικρή μας πόλη όλοι έχουμε δύο πρόσωπα. Τι; Δεν το ήξερες; Μα, καλά, πώς και εμφανιστήκατε σε αυτό το κομμάτι γης που το έχουν ξεχάσει όλοι;
Ναι, λοιπόν, δύο πρόσωπα έχουμε.
Έλα λίγο πιο δω. Μη μας δουν. Θα καταλάβεις. Ωραία, εδώ δεν έχει πολύ φως.
Μη φοβάσαι και μην κοιτάς πίσω σου. Δεν κινδυνεύεις από μένα και κανένας δεν θα μπει στην σκηνή σου.
Σου λέω,δύο πρόσωπα.Ένα την ημέρα κι ένα τη νύχτα. Δεν ξέρω πώς και πότε έγινε αυτό. Από πάντα.
Ξέρω πολλούς, πολλούς μα την αλήθεια, που έχουν φυλαγμένα σε σεντούκια από έβενο, ξύλο που δε φύτρωσε ποτέ σε τούτα τα μέρη- άγνωστο πώς γέμισε ο τόπος μας, ο κόσμος μας, ο μικρό-κοσμός μας, με αυτά- έχουν φυλαγμένα λοιπόν προσωπεία κι άλλα, κληρονομιά από τους προπαππούδες τους. Τα κρατάνε φυλαγμένα και τα φροντίζουν. Ανοίγουν το σεντούκι μια φορά το χρόνο. Πρόσωπα-προσωπεία, χιλιάδες πρόσωπα, δε με πιστεύεις; Χάλκινα. Ναι, χάλκινα! Σε αυτόν τον τόπο που τίποτα χάλκινο δεν υπάρχει άλλο, το ήξερες; Δυο -τρεις προσπάθησαν να λυώσουν τα δικά τους μα τα άτιμα δεν έλυωναν με τίποτα κι έτσι κανένα άλλο αντικείμενο δεν μπορέσαμε να φτιάξουμε από χαλκό.
Ναι, κύριε τελάλη. Δεν σε χρειαζόμαστε. Έχουμε άφθονα πρόσωπα.
Εγώ; Εγώ τι κάνω εδώ, μπροστά από τη σκηνή σου;
Ω, εγώ... Ντρέπομαι τόσο.
Σςςςς!Μη μιλάς δυνατά!
Το μόνο άτομο στην πόλη, ναι , πόλη είμαστε, που - ντρέπομαι, ω, πόσο ντρέπομαι -
το ομολογώ, δεν έχω τέτοια κληρονομιά.
Πες μου. Πες μου μια τιμή! Πόσο τα πουλάς; Χρειάζομαι, το έχω ανάγκη!

'Ανοιξα το παλιό εβένινο σεντούκι των προγόνων μου όταν 21 ετών έγινα και δε βρήκα τίποτα άλλο από σαρανταποδαρούσες. Χιλιάδες σαρανταποδαρούσες. Χιλιάδες! Που άρχισαν να ξεχύνονται από το σκέπασμα και γέμισαν το σπίτι μου. Από τότε μένω πάνω σε ένα δέντρο γυμνό χωρίς φύλλα, κρεμασμένος.
Γιατί αυτά τα ζωύφια κατέκτησαν το σπίτι μου και κάνουν θόρυβο, ω πόσο θόρυβο , με τα χιλιάδες πόδια τους να κτυπάνε στο σανιδένιο μου πάτωμα.
Πες μου. Πόσο τα χρεώνεις;
Πες μου μια τιμή! Πες μου!
΄Εχω ανάγκη τα προσωπεία σου.

χωρίς αρχή...

2009-11-04T11:12:00.000+02:00

Εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά μου.
Ίσως και να ήταν χρόνια εκεί περιμένοντας το αύριο κι εγώ τον είδα μόλις σήμερα.
«Πρέπει να σταματήσω να τριγυρνώ στα σοκάκια νύχτες που δεν έχει φεγγάρι», σκέφτηκα.
Μα ήταν αυτή η βροχή που άρχισε να πέφτει κι έκανε τους τοίχους διάφανους και το ταβάνι ασφυκτικά χαμηλό.

'Aνοιξα την πόρτα παίρνοντας μαζί μου ένα κόκκινο γεράνι κι ένα μαύρο παλτό συντροφιά και κλείδωσα πίσω μου τις αναμνήσεις.
Η φλόγα από το σπίρτο που τρεμόπαιξε στο σκοτάδι με έκανε να σταθώ και ξεχώρισα τη φιγούρα του στα σκαλιά ενός παλιού σπιτιού. Τράβηξε μια ρουφηξιά από το στριφτό του και με κοίταξε.
«Θέλεις ένα;», με ρώτησε.
Κάθισα δίπλα του χωρίς να απαντήσω.

«Πόσα χρόνια γυρνάς ξυπόλητη στη βροχή;», συνέχισε να ρωτάει στρίβοντας τσιγάρο.
«Δεν θυμάμαι»,απάντησα κι ανασήκωσα τους ώμους κοιτάζοντας απορημένη τις γυμνές μου πατούσες.
'Aραγε να του πω ότι χάρισα τις μπότες μαζί με τη μνήμη μου σε ένα λευκό άλογο πέρυσι το φθινόπωρο όταν δραπέτευσα από έναν κατάμαυρο πίνακα;
Δεν θα με πιστέψει.

Η βροχή δυνάμωνε κι εμείς κοιτούσαμε τις καύτρες των τσιγάρων μας να καίνε τον χρόνο σιγά σιγά.
« Από τί ξέφυγες εσύ;», τον ρώτησα.
«Από τον φρικτό μέσο όρο που βάραινε πάνω μου»
'Aλλος ένας συνοδοιπόρος λοιπόν.
Χαμογέλασα.

«Τραγούδησέ μου», του ζήτησα βλέποντας την κιθάρα που είχε περασμένη στον ώμο.
«Τραγούδησέ μου για ένα πολύχρωμο αερόστατο που πετάει σε φλογισμένο ουρανό. Για τη βροχή που κλαίει μόνο για μένα. Έτσι απλά, σαν παραμύθι χωρίς αρχή.»

Πριν ξημερώσει πέταξε από πάνω τους ένα γεράκι και τα επόμενα 7 χρόνια μιλούσε στους ουρανούς για αυτό που είδε κάποτε.
Κάποτε , που δυο άγνωστοι κατέκτησαν τη νύχτα και τη βροχή με δυο τσιγάρα και ένα κόκκινο γεράνι.
Έτσι απλά, χωρίς αρχή.

Πάμε;

2009-10-31T15:07:00.004+02:00

Με μια πρώτη ματιά έμοιαζε με αυτό που ζητούσα. Μικρό, σκοτεινό και ήσυχο.
Χώθηκα σε μια γωνιά στην μπάρα , με την πλάτη στον τοίχο για να νιώθω τα νώτα μου καλυμμένα και να ελέγχω τον χώρο.
Πριν προλάβω να βγάλω τον καπνό μου, μια ξανθούλα με αποστεωμένο πρόσωπο στήθηκε απέναντι περιμένοντας παραγγελία. Παράγγειλα τη βότκα μου κι ευχήθηκα να ήταν καθαρή. Στρίβοντας τσιγάρο έριξα μια ματιά στο καταφύγιο. Οι τοίχοι ήταν χτισμένοι με τούβλα και πάνω από την είσοδο έστεκε ένα παλιό ποδήλατο.

Τελικά θα μάθω ποτέ ισορροπία; αναρωτήθηκα για άλλη μια φορά.

Πάνω στην μπάρα γλάστρες χαμηλές με βασιλικό και σκονισμένα μπουκάλια που έπαιζαν με μια ρετρό διάθεση το ρόλο κηροπηγίου. Στο δεξί μου χέρι με πλησίαζε απειλητικά ένας μικρός κάκτος, αλλά το έπαιξα αδιάφορη. Γραμμόφωνα, παλιά ραδιόφωνα και ρολόγια αποτελείωναν τον διάκοσμο.
Αρκετά με την αισθητική του ιδιοκτήτη. Προφανώς οργισμένος νέος αρχές του '80 με μηχανή μεγάλου κυβισμού και στενό τζην, αν δεν είχε ξεχειλώσει από την καλοπέραση που φέρουν μια γυναίκα και 2-3 παιδιά.

Εκτός από μένα στο μαγαζί ήταν δύο άντρες σε ένα τραπεζάκι κοντά στην πόρτα, με σκούρα ρούχα και σκονισμένο βλέμμα, το οποίο με ακολουθούσε από τη στιγμή που μπήκα. Τώρα, ο ένας είχε γυρίσει δήθεν διακριτικά την καρέκλα προκειμένου να ρίχνει πλάγιες ματιές προς το μέρος μου. Αισθάνθηκα να παρακολουθείται κάθε κίνησή μου μέχρι να φέρω στα χείλη το τσιγάρο και να το ανάψω. Σκέφτηκα προς στιγμή να τους δώσω κάτι να με θυμούνται , αλλά προτίμησα να μείνω ήσυχη περιμένοντας να χάσουν το ενδιαφέρον τους.

Το ποτό έμοιαζε καθαρό και αρκετή η δόση και οι πρώτες γουλιές ήταν τόσο απολαυστικές όσο το νερό μια ζεστή μέρα.
Το πρώτο έφερε το δεύτερο και στη συνέχεια το τρίτο προτού ζητήσω κάτι να φάω.
Ένα πιάτο με πατάτες και αυγά τηγανισμένα σε ταγγισμένο λάδι και φέτες ντομάτες γύρω με σκοτεινή όψη , προσγειώθηκε μπροστά μου.

Οι ώρες περνούσαν ευχάριστα με έντεχνα ελληνικά. Κατάλαβα ότι είχε νυχτώσει όταν η μουσική άλλαξε σε rock και τη θέση της ξανθιάς πίσω από τη μπάρα πήρε ένας τύπος με καράφλα και -τι συνηθισμένο- μια κοτσίδα λεπτή και άνευρη.

Είχα πάει ήδη 2 φορές στην τουαλέτα και περίμενα το επόμενο ποτό όταν άκουσα δίπλα μου μια βραχνή φωνή κι ένα σφηνάκι με Jack Daniel's στη θέση της Absolut.
Γυρνώντας αντικρίζω ένα χαμόγελο. Γένια κάποιων ημερών, κοντά σγουρά μαλλιά με γκρίζες τούφες διάσπαρτες, τζην και μαύρα.

Καλά τα πας , σκέφτηκα.
Προφανώς είχε γλιστρήσει στο διπλανό σκαμπό αθόρυβα όσο παράγγελνα.
Έτσι κι αλλιώς είχα πάψει από ώρα να κοιτάζω την πόρτα. Δεν περίμενα πια τίποτα.

- Πάμε; ρώτησε.

Για λίγο έμεινα να τον κοιτώ χωρίς να καταλαβαίνω. Βόλτα τώρα που αρχίζει η νύχτα;

Συνειδητοποίησα όμως ότι εννοούσε το σφηνάκι, καθώς είχε σηκώσει το δικό του και με κοίταζε. Σήκωσα το δικό μου.

- Και δεν πάμε;

An alien.....

2009-10-29T20:58:00.002+02:00

Συναντήθηκα με τη μοίρα μου σε ένα μπαρ μέρα μεσημέρι.

Είχα κρυφτεί εκεί μη με πετύχει ο ήλιος.

Με κοίταξε και παράγγειλε ό,τι έπινα χαμογελώντας.

Έτσι δε γίνεται; Συναντάς τη μοίρα σου στο μονοπάτι που έχεις πάρει για να της ξεφύγεις.*

Ταξίδευα όλη τη νύχτα και ξημερώθηκα ανάμεσα σε χαμηλά βουνά με πολλές ελιές.

Όταν ο ήλιος μού έδειξε τα δόντια του απειλητικά, μπήκα σε ένα βενζινάδικο αναζητώντας καύσιμα για το αυτοκίνητο και πληροφορίες για μένα.

Ατύχησα. Ο βενζινάς λίγο μεγαλύτερος μου, με γυαλάκια σοφιστικέ, κοντό ξανθό μαλλί και κόκκινη μπλούζα, μου χαμογέλασε τόσο γλυκά κι αθώα, σαν λύκος χορτασμένος , που δεν άντεξα να του χαλάσω το όνειρο.

Φορώντας το μικρό μου ροζ χαμόγελο που ξεγελά, για να του αποσπάσω την προσοχή από τα σημάδια με αίμα στην πλάτη, έπιασα κουβέντα για τον καιρό. Κέρδισα ένα καλό πλύσιμο στο παρμπρίζ αλλά έφυγα βλαστημώντας χαμηλόφωνα μέσα από τα δόντια μου, αφού δεν έμαθα αυτό που ήθελα.

Δεν ήξερα σε ποια πόλη ήμουν. Θυμάμαι ότι λίγα χιλιόμετρα πριν πέρασα μια γέφυρα και μια πινακίδα με το όνομα ενός ποταμού, αλλά νερό δεν είδα- είμαι σίγουρη για αυτό

- Άι σιχτίρ, ξαναείπα κι έψαξα τυφλά να βρω το πακέτο του καπνού. Έτσι κι αλλιώς δεν έχει σημασία το όνομα, μονολόγησα. Μια πόλη σαν τις άλλες που συνάντησα όλους αυτούς τους μήνες, έτσι δεν είναι;

Έχω τη συνήθεια να μιλάω στον εαυτό μου κι ενίοτε να μου απαντά, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Τώρα έπρεπε να βρω καταφύγιο.

Το βρήκα σε κάποιο από τα στένα πάνω από μια κεντρική πλατεία με ετοιμοθάνατους φοίνικες και κάτι άλλα δέντρα- ιτιές μήπως; Η σχέση μου με τα φυτά είναι αδύνατη- εξαιρούνται αυτά που φέρουν 2 πόδια.

Απέξω υπήρχαν τέσσερα κόκκινα τριαντάφυλλα που με παρέπεμπαν σε bourbon κι αυτό ήταν ικανό στοιχείο. Πάρκαρα σε ένα σοκάκι, δίπλα από ένα κάδο σκουπιδιών ξέχειλο και με αφόρητη οσμή . Απέναντι δύο περιστέρια συνέχιζαν να με κοιτάνε όσο χρειάστηκα να βγω από το αυτοκίνητο, να τεντωθώ για να ξεμουδιάσω από τόσες ώρες οδήγησης, να χασμουρηθώ, να στρίψω ένα τσιγάρο, να βρίσω για τον χαμένο αναπτήρα στην τελευταία στάση που είχα κάνει , να κλειδώσω και να σηκώσω το γιακά από το δερμάτινο μπουφάν που είχε ζήσει καλύτερες μέρες κι ακόμα καλύτερες νύχτες .

Η γειτονιά ήταν ό,τι έπρεπε. Γεμάτη σκουπίδια και εγκαταλελειμμένα κτίρια , όπως αυτό των περιστεριών. Κάτι μου θύμιζε το όλο σκηνικό. Μα, έτσι δε μοιάζει κάθε επαρχιακή πόλη που την έχουν λησμονήσει οι δαίμονες;

I'm an alien, I'm a legal alien, μουρμούρισα και άνοιξα την πόρτα.

` ` `

*(ατάκα από την ταινία The International )

I'm shooting U...

2009-09-28T12:15:00.003+03:00

- Σου χρωστάω.

Ουφ, το κεφάλι μου γυρίζει από τις βότκες, πεινάω κιόλας κι αυτή από πάνω μου να με κοιτά και να μου μιλά. Τα μαλλιά της βρώμικα και ανακατεμένα πέφτουν στους ώμους, πάνω από μια ζακέτα πλεκτή, γαλάζια θαρρώ.

Γαλάζια και τα μάτια της, αλλά όσο ξημερώνει μοιάζει να ξεθωριάζει το χρώμα . Ναι, κοίτα! Ρέει προς τις άκρες, κυλάει στις ρυτίδες δίπλα από τα μάτια, κατεβαίνει στη μύτη, γεμίζει γαλάζιο χρώμα τα χείλη.Τρέχει μια σταγόνα στο πηγούνι και σκάει πάνω στο χέρι μου. Τινάζομαι ξαφνιασμένη.

Και κουρασμένη. Βαρέθηκα τον πόνο και το παράπονο του καθενός. Λες μια κουβέντα κι αρχίζει η ιστορία- χιλιοειπωμένη- σχετικά με βάσανα και πόνο. Λες και πρέπει να μετρήσουμε τον πόνο μας να δούμε ποιος είναι πιο μεγάλος.Έλεος πια! Τί να γυρεύει η ομορφούλα μέσα στο κέντρο με μουσική και καπνούς;

- Τι θέλεις , καλή μου; Προσπαθώ να είμαι ήρεμη.

- Σου χρωστάω. Εσύ το είπες.

Πίνω άλλη μια γουλιά από τη βότκα μου μήπως και θυμηθώ. Στρίβω και τσιγάρο να κερδίσω χρόνο. Το ανάβω και φυσώ ψηλά τον καπνό. Δε νομίζω ότι το γαλάζιο των ματιών της αντέχει άλλο ξεθώριασμα.

- Άκου να σου πω. Πώς είπες το ονομάτάκι σου; Ζωή;Παίζει και το τραγούδι μου τώρα και με ενοχλείς. Εγώ χρωστούμενα δεν έχω και δε μου έχουν πια. Τι πας και θυμάσαι; Πλήρωσα καλή μου. Πλήρωσα! Όσο για το τί μου χρωστάνε... Όποιος το νομίζει δε το φιλοσοφεί. Πράττει. Να σου βάλω ένα ποτό να ηρεμήσεις λίγο. Αλλά μη μιλάς πια. Βαρέθηκα τα λόγια. Με κουράζουν. Κι έπιασε και μια βροχή.. Να πιω το ποτό και να πάω σπίτι να με αποκοιμήσει ο ήχος της.

Άντε στην υγειά μας. Κι αν δεν το μπορείς, άντε γειά!

Karim....

2009-09-17T22:25:00.003+03:00

Σκούπισε με το μανίκι το μέτωπο που έσταζε από τον ιδρώτα του μεσημεριού.

Ανάμεσα στα τελευταία κτίρια της μικρής πόλης αισθανόταν ζαλισμένος από τη μπόχα που ανέδυαν μικρά, πλινθόκτιστα σπίτια, μονώροφα κυρίως, μιας γειτονιάς όπου τα πιτσιρίκια έτρεχαν ξυπόλητα κυνηγώντας αποστεωμένα σκυλιά και γάτες με μαδημένες ουρές κι αυτιά.
Αναρωτήθηκε αν το αυτοκίνητο θα τον περίμενε ακόμα στο παλιό γκαράζ όπου θα το φυλούσε ένας γέροντας τον οποίο πλήρωσε σχετικά καλά.

Τράβηξε την παλιά σιδερένια πόρτα που έγρουξε ασθματικά ,κλωτσώντας κάποιες κότες που μπερδεύονταν στα πόδια του. Ευτυχώς ήταν εκεί το όχημα αν και μερικές ακόμα κότες ξεπετάχτηκαν κάτω από τις ρόδες όταν έβαλε μπροστά τη μηχανή, αφήνοντας κακαρίσματα και φτερά στον αέρα.
Ήταν καιρός να φύγει. Με κόπο, με πίκρα και πόνο πήρε την απόφαση για το ταξίδι της επιστροφής.
Έλεγξε τον δείκτη της βενζίνης. Το ήξερε! Ο γέροντας έκρινε σκόπιμο να τον φορολογήσει και με παρακράτηση καυσίμων που άντλησε από το ντεπόζιτο.
Μια βρισιά στη γλώσσα της χώρας που τον φιλοξένησε ενάμισι χρόνο, βγήκε σιγανά από τα χείλη. Η ματιά έπεσε στον καθρέφτη. Και θυμήθηκε.

Τα μάτια εκείνης. Σκούρα καστανά μάτια που σκοτείνιαζαν όση ώρα μου κρατούσε το χέρι χθες βράδυ. Δεν μιλούσαμε για ένα ολόκληρο τέταρτο κι ήταν το χειρότερο τέταρτο της ζωής μου.
Θυμόμουν την απαλότητα των χειλιών όταν πήρε την παλάμη μου και την φίλησε. Την αριστερή παλάμη. Την παλάμη της καρδιάς.
Γύρισε και με κοίταξε.

- Θα είσαι πάντα ο Καρίμ της ερήμου. Ο Καρίμ μου, o μικρός δαίμονας της νύχτας, είπε.

Ανάσανα βαθιά και έστρεψα το βλέμμα προς τη δύση.

- Είπες «πάντα»; Είπες , για πάντα! Τη λέξη που έχεις αρνηθεί.

- Όσο θα υπάρχει άμμος στην έρημο, όσο θα υπάρχει η νύχτα στους αμμόλοφους , όσο οι ροδιές θα ανθίζουν, θα είσαι ο Καρίμ μου.

Τότε σηκώθηκα να φύγω.....

Στην υγειά μας...

2009-08-06T20:35:00.002+03:00

Ένιωθε την υγρασία να μπαίνει από το παντελόνι αλλά δεν την ένοιαζε.

Είχε βρέξει το βράδυ βλέπεις.

Απέμεινε να κοιτάζει τη βουνοκορφή πολλή ώρα . Τα σύννεφα, γκρίζα και γεμάτα βροχή ,είχαν κρύψει την κορυφή. Μάλλον, την είχαν πνίξει ασφυκτικά με το βάρος τους κι έμοιαζε να κατεβαίνουν ακόμα περισσότερο προς τα κάτω.

Της άρεσε να σκέφτεται ότι εκεί πάνω δεν ήταν έτσι όπως φαινόταν από εδώ.

Θα ζούσαν κάποιοι θεοί μέσα στο φως κι είχαν απλά τραβήξει προς τα κάτω την κουρτίνα για να μπορούν να πλάθουν όνειρα. 'Ισως για να καταστρώσουν σχέδια μοχθηρά, κρυμμένοι από τα μάτια των θνητών.

Είχε πάρει το αυτοκίνητό της πριν ξημερώσει και κατευθύνθηκε στην παλιά μονή, που τα ερείπιά της υψώνονταν σε ένα λόφο πάνω από το χωριό.

Εδώ ανέβαιναν τουρίστες το καλοκαίρι μα τώρα ήταν μεσοχείμωνο και δεν θα έβρισκε κόσμο. Ακόμα και ο παππούς που ανέβαινε κάποτε να φέρει τις κατσίκες του να βοσκήσουν από ένα μαντρί πιο δίπλα, είχε πεθάνει πριν 2 χρόνια και οι δυο του γιοί , επιχειρηματίες στην πρωτεύουσα, δεν έρχονταν παρά μόνο κανένα καλοκαίρι να περάσουν λίγες μέρες κοντά στη θάλασσα και να τσεκάρουν τα χωράφια που είχαν νοικιάσει σε ντόπιους.

Ευκαιρία να ηρεμήσει λίγο.

Από την αρχή της εβδομάδας ήθελε να φύγει, να χαθεί από τα μάτια του κόσμου, πράγμα δύσκολο.

Μια δασκάλα στο χωριό αποτελούσε το κέντρο της προσοχής. Και μάλιστα ανύπαντρη σε τέτοια ηλικία!

Πώς της το είπε εκείνη η ξανθιά μικρομάνα, όταν έμαθε πόσων χρονών είναι;

«Σας έκανα 10 χρόνια μικρότερη. Αν δεν έχεις περάσει μπόρες γράφεται κι αυτό στο πρόσωπο. Και το δικό σας είναι πάντα χαμογελαστό και λάμπει.»

Χα!

Ναι, έζησε μια ανέφελη ζωή με χαρές , αγάπη και λουλούδια.

Μα και φυσικά δεν ήταν παιδί χωρισμένων γονιών.

Οι γονείς της είχαν αποσυρθεί σε ένα μικρό σπίτι που είχαν κτίσει κοντά στη θάλασσα όταν ο πατέρας της είχε πάρει σύνταξη κι όταν ανέβαιναν στο χωριό όλοι έπιναν στην υγειά του.

Είχε χρηματίσει και πρόεδρος τόσα χρόνια κι όλοι μιλούσαν για τα καλά που είχε κάνει και για την προκομμένη οικογένεια του. Όλα του τα παιδιά σπούδασαν και τώρα δούλευαν. Κρίμα μόνο που είχαν τόση δουλειά και πήγαιναν σπάνια στην περιοχή τους.

Γύρισε στο δεξί πλευρό και ξάπλωσε βάζοντας τα χέρια της κάτω από το μάγουλό της.

Τι να θυμηθεί;

Τις βρισιές αυτού που ονομαζόταν πατέρας της ή τα αίματα που κυλούσαν από το κεφάλι της μάνας της ένα βράδυ που γύρισε από το χωράφι κι εκείνος της είχε σπάσει τη μύτη με γροθιές;

Την πλάτη της, που ακόμα είχε ένα ανεπαίσθητο σημάδι από το σχοινί που χρησιμοποιούσε για να την χτυπάει;

Ή μήπως το άγριο γρονθοκόπημα του μεγάλου της αδερφού όταν έμαθε πως είχε μείνει έγκυος;

Τύλιξε τα χέρια της γύρω από την κοιλιά της και κουβαριάστηκε πάνω στο υγρό χορτάρι.

Το μικρό δεν είχε γεννηθεί. Κι ο πατέρας του , ο παρολίγον πατέρας του, δεν είχε δώσει σημεία ζωής μετά την ανακοίνωση της αποβολής. Έλειπε εξάλλου στη Γερμανία. Είχε βρει θέση σε πανεπιστήμιο και φυσικά η εξέλιξη της καριέρας του δεν του επέτρεπε να έρθει Ελλάδα στο νοσοκομείο. Μετά είχε και τόσες δυσκολίες, φόρτος εργασίας, ένα ταξίδι στην Αμερική με το πανεπιστήμιο.

«Σε παρακαλώ. Είμαι τόσο πιεσμένος. Κατάλαβέ με.»

Φυσικά και καταλάβαινε. Δεν ήταν και δύσκολο.

Στο πρόσωπο αποτυπώνονται όσα περνάμε λοιπόν.

Και το δικό της ήταν αψεγάδιαστο.

Έτσι δεν της είπε εκείνος;

Ο τελευταίος της εραστής. Περιποιητικός, τρυφερός, με μια αγκαλιά ζεστή, δώρα κάθε μήνα, με χρήματα πολλά στην τράπεζα και στις επιχειρήσεις του.

Κι επιπλέον, με μια γυναίκα και δυο παιδιά.

Ξάπλωσε ανάσκελα στο χορτάρι.

Τα σύννεφα έφερναν βροχή κι ο ήλιος δεν είχε βγει.

Ξεβίδωσε το μπουκάλι με το κρασί που είχε δίπλα της.

«Στην υγειά μας », ύψωσε το μπουκάλι προς την κορυφή του βουνού.

Ακόμα μια όμορφη μέρα στην όμορφη ζωή της ξεκινούσε.

Στάκα βρε...

2009-07-06T18:45:00.006+03:00

Ανάβω τσιγάρο ξαπλωμένη και φυσώ τον καπνό στο ταβάνι.

Μέσα από το ποτήρι με τη βότκα διακρίνω κάποια σημάδια στο ταβάνι.

Μάλλον τα υπολείμματα του τελευταίου που πέρασε νύχτα το διαμέρισμά μου. Κι αναρωτιόμουν πού χάθηκε τόσο καιρό.

Έχοντας βρει μια απάντηση που δε με ενδιαφέρει και τόσο άνοιξα τον υπολογιστή μου.

Κεφάλαιο..... Γαμώτο! Σε ποιο κεφάλαιο είμαι;

Είπα να γράψω την αυτο-βιογραφία μου προτού κάποιος άθλιος συγγενής ξεράσει ψέματα για μένα σε άσπρο μάρμαρο. 'Εβαλα τα ανίψια μου να υποσχεθούν ότι στην κηδεία μου θα με σκεπάσουν με κόκκινα γαρύφαλλα και μπουκέτα από ροζ τουλίπες.

Σιχαίνομαι το άσπρο. Μου θυμίζει νοσοκομείο.

Και το ροζ σιχαίνομαι. Όχι όμως σε τουλίπες.

Σκέφτομαι σοβαρά να προγραμματίσω να γυρίσω σε επόμενη ζωή , όχι σαν σκύλος που ποθώ, αλλά ως αλογόμυγα, για να τυραννώ στη ραστώνη μισητών καλοκαιριών.

Αλείφομαι με λάδι μαυρίσματος και απλώνομαι στο κρεβάτι. Διεγνώσθη αλλεργία στο ηλιακό φως κι αποφάσια να μαυρίσω κάτω από κόκκινα αμπαζούρ σε ένα διαμέρισμα κι όχι σε παραλίες. Έχω φτιάξει βίντεο με τις καλύτερες ακτές της περιοχής και το προβάλλω στον τοίχο απέναντι. Διακρίνομαι για το style μου .... ενίοτε.

Τα παγάκια έλιωσαν και κοιτώ επίμονα το ψυγείο. Τελευταίως αναπτύσσω διάφορες δεξιότητες , όπως η τηλεκινητική, αλλά δε βλέπω να τα καταφέρνω καθώς το ποτήρι εξακολουθεί να μένει χωρίς πάγο.

Έμπνευση δεν έρχεται για αυτό ανοίγω το βιβλίο του θανόντος προτού γεννηθεί , φίλου defunctus Δημήτριου:

" Στάκα. Τί νόημα έχουν όλα αυτά; Γιατί να περιμένω τη Μοίρα να ανοίξει τα χαρτιά της αφού ούτε βασιλέας πρόκειται να γίνω, ούτε νικητής, ούτε καν πετυχημένος.

Αλλά ξέρω γιατί μού συμπεριφέρεται έτσι.

Είναι γριά κι άσχημη.

Στα νιάτα της την γάμησα και την παράτησα."

ssshh...secretly...

2009-05-25T10:51:00.004+03:00

Ένας μικρός κυκλώνας κλωθογύριζε κάμποσες μέρες πάνω από τον τόπο τούτο όπου κατακάθισε η σκόνη.
Κάτι γεννιόταν από κάτω.
Ένιωθα κραδασμούς, μικρά ραγίσματα σαν αναπνοές.
Κι εγώ καθόμουν αμέτοχη να αφουγκράζομαι τις νύχτες και το καταμεσήμερο να ακονίζω τα μάτια μου στους κόκκους περιμένοντας ..Τι;
Δεν ξέρω. Μα κάτι εγκυμονούσε τούτη δω η σκόνη. Σαν ζωντανή ανάσαινε, κινιόταν αμυδρά. Tο ξέρω, χωρίς παρόλα αυτά να μπορώ να το περιγράψω.

Ησυχία.
Κι όμως, από κάτω εκρήξεις ένιωθα να γεννιούνται. Τις ένιωθα στους πόρους μου κι ανατρίχιαζε το δέρμα. Μα, να το αποδείξω δεν κάτεχα πώς.
Δεν είχα τολμήσει να αγγίξω ούτε έναν κόκκο από αυτή την ξανθοκόκκινη μάζα κι όταν καμιά φορά ο αέρας έσπρωχνε κάτι προς εμέ, τα πόδια μου τινάζονταν προς τα πίσω. Όλο το κορμί μου τιναζόταν προς τα πίσω.
Σαν να φοβόμουν μήπως η ανθρώπινή μου φύση επηρεάσει το αλλόκοτο που ένιωθα να συντελείται κρυφά.

Παίζοντας κουτσό....

2009-05-10T20:02:00.002+03:00

Θα ήθελα να μπορούσα να σας μιλήσω.

Να περιγράψω τις μέρες που πέρασα καρφωμένη σε ένα ξύλινο φάτνωμα παρέα με μια μικρή αράχνη.
Εκεί ψηλά, να αισθάνομαι πως βυθίζομαι στο σκοτάδι.
Και το ρολόι με σπασμένους δείκτες καρφωμένους στο μυαλό μου

Να ήμουν ικανή να εκφράσω την παράνοια .Το λαβύρινθο που παλινδρομούσα με την τρέλα και την κατάθλιψη, σφιχταγκαλιασμένα αδέρφια.
Όμως δεν έμαθα ποτέ λέξεις να σκαλίζω όμορφες.
Ούτε τα γράμματα που διδάχτηκα σχημάτισαν ποτέ τη λέξη Βοήθεια.

Είχα ράψει το στόμα με μια σκουριασμένη σακοράφα - η μοναδική κληρονομιά από τον πατέρα μου, που την κουβαλώ μήπως και μάθω πώς να την χρησιμοποιώ σωστά.

Έφυγες νωρίς βλέπεις και ποτέ δεν μου μίλησες , δεν μου εξήγησες.
Την έχω κρυμμένη σε μια μικρή ρυτίδα δίπλα από τα χείλη και με αυτήν με ματώνω, ράβω το στόμα και τα αυτιά- μα, δεν έμαθα τα μάτια μου να ράβω.
Με την ίδια τσιμπώ τις παλάμες μου και τους μηρούς μου για να ξυπνήσω όταν πέφτω σε ύπνο άρρωστο.

Και να ΄μαι τώρα μπροστά σας να παίζω κουτσό. Να έχω ζωγραφίσει την καραμπάνα με άσπρη κιμωλία σε μαύρο δάπεδο- έτσι την λέμε εμείς.
Ξέρω- η κιμωλία στην πρώτη βροχή θα χάσει και πάλι τις γραμμές της κι εγώ θα πηδάω με ένα πόδι στο κενό.
Αυτό δεν θέλετε να μου πείτε;

Είναι όμως εκείνο το πιτσιρίκι που με συνοδεύει.
Εκείνο το μικρό μελαχρινό και σγουρομάλλικο παιδί που χαχανίζει κάθε φορά που τα κεραμιδάκια μου πετάει με την μπάλα του και μετράει τα τετράγωνα που χάραξα με κιμωλία.

.....1-2 και 3, 4-5 και 6 , 7 και 8 , και ξανά πίσω ...

Αυτό φοβάμαι μήπως τρομάξω και χαθεί , όχι εσένα, εσένα, εσάς ...
Ίσως αυτό με μάθει κάποτε να μιλάω μπροστά σας και να βάζω ξανά τα γράμματα σε σειρά, όμορφες λέξεις να σχηματίζω.

2009-03-24T00:38:00.002+02:00

Δεν έμεινα μόνη μαζί του.
Εσύ με άφησες. Με ξέχασες εκεί.
Περπατώ πίσω του, βλέπω την κίνηση που κάνει όταν στρώνει τα μαλλιά του, τις απαλές κινήσεις καθώς κοιτάζει γύρω πριν περάσει το δρόμο, την καμπύλη της πλάτης όταν σκύβει να ξεκλειδώσει το αυτοκίνητο, τις ρυτίδες ανάμεσα στα φρύδια τις γκριζαρισμένες τούφες στα μαλλιά του, το λερωμένο του πουκάμισο.

Δεν είμαι δική του.
Δική σου είμαι.
Δεν έμεινα επειδή το ήθελα. Εσύ με ξέχασες.
Τριγυρίζω στο γραφείο του, στη γειτονιά, στο σπίτι του. Κάθομαι στο τραπέζι που τρώει, στον πάγκο που πίνει καφέ, στο μπαρ που συχνάζει, στο γήπεδο που φωνάζει, στο εστιατόρειο που προτιμά, στο στενό που παρκάρει.
Τον κοιτώ όταν ξυπνάει με μάτια θολά, όταν γυμνός κάνει ντουζ, όταν ξυρίζεται μπροστά στον καθρέφτη, όταν στριφογυρίζει πριν κοιμηθεί και όταν ροχαλίζει σαν είναι κουρασμένος.
Κάποια στιγμή ήμουν εκεί σαν γέλασε με ένα σκασμένο μπαλόνι, σαν τραγουδούσε σε σκοτεινό σοκάκι, σαν κολυμπούσε, σαν λιαζόταν στον ήλιο, σαν βρεχόταν στη βροχή.
Ήμουν εκεί όταν φώναξε από θυμό.
Κι όταν βόγκηξε από πόθο.

Δεν έμεινα εκεί, μόνη μαζί του.
Εσύ με άφησες. Κολλημένη ώρες ώρες πάνω του.

Δεν έμεινα εκεί. Εσύ με ξέχασες.
Δεν είμαι η σκιά του, η ανάσα του, η ανάμνησή του, η αγάπη του.
Η σκέψη σου είμαι. Ξεχασμένη εκεί.

Και είναι τόσο βαρετά να ζω στο παρελθόν.

2009-03-06T23:59:00.004+02:00

Ήταν Κάποιος.
Κάποτε.
Αυτό ήταν. Και τώρα; Τώρα ...Είναι κάποιος. Με μικρό κ στην αρχή. Ο οποιοσδήποτε. Ψηλάφισε το σακάκι του κι ένας μικρός αναστεναγμός βγήκε από τα χείλη. Εκεί ήταν ακόμα. Η συντροφιά του. Αχώριστοι οι δυο τους. Ένα μικρό ασημένιο φλασκί με ουίσκυ στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του.
Ασημένιο φλασκί. Εξακολουθώ να έχω στυλ τουλάχιστον, σκέφτηκε και χαμογέλασε με εκείνο το στραβό χαμόγελο, που άλλοι έτρεμαν κι εκείνος μισούσε.
Άλλο ένα υπήρχε στο συρτάρι του γραφείου του.

Αυτό το κ. Πόσα κρέμονται από το μέγεθος ενός γράμματος. Ένα κ. Με τρεις γραμμές, με μακρύ το ένα σκέλος , που έκανε μια μικρή καμπύλη προς τα πάνω, κατεβαίνοντας από τη γραμμή του τετραδίου και ξαναγυρνώντας την έγλειφε πριν απομακρυνθεί και πάλι. Αποτέλεσμα της πίεσης της μητέρας του -παλιάς σχολής , που θεωρούσε την καλλιγραφία απαραίτητο στοιχείο καλής αγωγής και εκπαίδευσης.
Έτσι από νωρίς πάσχιζε να σκαλίσει στο χαρτί ουρίτσες και γραμμές που καμπύλωναν και ανορθώνονταν αυτάρεσκα. Σελίδες και σελίδες γέμιζε με λέξεις που θύμιζαν καλλωπιστικά φυτά, αστέρια και φεγγάρια. Στην πίσω σελίδα τις μετέτρεπε σε πρόσωπα, φιγούρες και παραμύθια. Η μαμά καμάρωνε. Ο πατέρας όμως, σφίγγοντας τα χείλη και το κορμί του μέσα σε μία σκούρα στολή, έριχνε μια ματιά βιαστική και συνέχιζε να διαβάζει την εφημερίδα του. Όποτε ήταν στο σπίτι δηλαδή, γιατί συνήθως ήταν στο καράβι του. Αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού ο πατέρας και πάντα αναρωτιόταν πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που ζει περιτριγυρισμένος από νερό, να είναι τόσο αποστεγνωμένος σε εκφράσεις και συναισθήματα.

Θαύμαζε η μαμά τις ουρίτσες και τις γραμμούλες, τα σχέδια και τα εικονογραφημένα παραμύθια που έστηνε, θαύμαζε η δασκάλα, θαύμαζαν οι θείες και οι μεγαλύτερες ξαδέρφες, ενώ ο πατέρας συνέχιζε να σφίγγει τα χείλη σε κάθε σχόλιο, μέχρι που έγιναν μια λεπτή αχνή γραμμή στο πρόσωπό του. Και μέχρι που έγινα 16 ετών.
Εκείνη τη μέρα η μητέρα βγήκε από τη βιβλιοθήκη κατακόκκινη και κλείστηκε στο υπνοδωμάτιό τους, ενώ εγώ έμπαινα με απορία.

Όταν βγήκα δεν ήμουν κόκκινος, αλλά κάτασπρος. Θα έμπαινα σε σχολή. Τα είχε κανονίσει όλα εκείνος. Μια καριέρα στο πολεμικό ναυτικό για το νέο μέλος της οικογένειας άρχιζε.
Και οι γραμμούλες σταματούσαν.

Hey, you!

2009-01-29T23:04:00.006+02:00

-Έι! Εσύ! Του έκανα νόημα να πλησιάσει.
Γύρισε τάχα ξαφνιασμένος, αλλά τον είχα δει να με κοιτάζει κλεφτά από την ώρα που του έφεραν τον καφέ.
Τράβηξε την καρέκλα και κάθισε. Έβγαλε ένα βρώμικο κουτί σπίρτα από την τσέπη του παντελονιού του κι άρχισε να παίζει με αυτό χωρίς να μιλάει. Έστριψα ένα τσιγάρο και του το έδωσα.

-Πού γύριζες;
- Εδώ κι εκεί, απάντησε φυσώντας τον καπνό και κοιτάζοντας ακόμα πίσω από τον ώμο του. Έσκυψα και του έπιασα το χέρι. Τρομαγμένος προσπάθησε να το τραβήξει και ξανάριξε ανήσυχες ματιές γύρω του.
- Πες μου. Ακόμα σε κυνηγάνε;
- Σςςςςς! Έβαλε την παλάμη στο στόμα μου και με κοίταξε για πρώτη φορά καταπρόσωπο. Κόκκινα τα μάτια του, θολά, τυλιγμένα σε ομίχλη.
Φίλησα την παλάμη που μου έκλεινε το στόμα. Σφάλισε τα μάτια και την άφησε λίγο ακόμα πάνω στα χείλη μου. Πήρε μια βαθειά ανάσα με τα μάτια μισοκλεισμένα και την τράβηξε αργά. Έκανε ακόμα μια ρουφηξιά με χαμηλωμένο το κεφάλι.
- Είδα το αυτοκίνητο στο γκρεμό. Και το ίδιο βράδυ τη φιγούρα σου σε ένα κίτρινο λεωφορείο να φεύγει μέσα στο σκοτάδι χωρίς φώτα.
- Δε σταμάτησαν, ψιθύρισε.
Έφυγα και δε σταμάτησαν. Ξύπνησα εκείνο το πρωινό του Αυγούστου κι έλειπε το αυτοκίνητό μου. Στη θέση του βρήκα μια παλιά, κιτρινισμένη φωτογραφία κι ένα σημείωμα.
- Κι έτσι έφυγες.
- Ναι. Έφυγα, είπε κρατώντας το κεφάλι του ανάμεσα στα χέρια του.
Τότε πρόσεξα ότι φορούσε ένα τριμμένο κυπαρισσί πουλόβερ με ξηλωμένα τα λάστιχα στον καρπό . Μια κλωστή έτρεχε στην ράχη της παλάμης του κι ήθελα να απλώσω το χέρι να την κόψω. Ήθελα να απλώσω το χέρι να στρώσω τα ανακατωμένα γκρίζα του μακριά μαλλιά που έπεφταν στο πρόσωπο.

Το τσιγάρο είχε καεί εδώ και ώρα. Έβαλα ένα στα χείλη μου, το άναψα και του το έδωσα. Το πήρε και σηκώθηκε να φύγει.
- Τι έγραφε;
Με κοίταξε χωρίς να με βλέπει
- - Τι;
- Το σημείωμα. Τι έγραφε;
- « Ξέρω ότι το σκότωσες»

Τον κοιτούσα να απομακρύνεται και να κοιτάει γύρω του.
Άναψα ένα τσιγάρο ακόμα. Δεν χρειαζόταν να τον ρωτήσω.
Πέταξα τα χρήματα στο τραπέζι και σηκώθηκα.
Ήξερα.
Είχα λάβει κι εγώ ένα.

2009-01-26T23:18:00.004+02:00

Απλώθηκε
Ξανά και ξανά
Ώσπου να φτάσει
στις άκριες του πόνου

Συρρικνώθηκε
Πάλι
Ώσπου η νύχτα να αποκτήσει
από την αρχή
το αμόλυντο μαύρο

Μη διαπραγματεύσιμη
υπήρξε
η στιγμή
η ώρα
Και ο χρόνος

Ένα στεφάνι από άγανα
Ένα ποδήλατο χωρίς ακτίνες
Μία φωτογραφία ξεθωριασμένη
Η περιουσία
Του απέθαντου λόγου
Του απέθαντου πόθου

noname...

2008-08-20T13:52:00.000+03:00

Μου έδωσαν όνομα.

Ήταν νύχτα κι είχαν γεμίσει οι ώρες μου

το χρώμα της αμαρτίας

όταν απρόσκλητοι νονοί

ξεπρόβαλαν πίσω από τις σκιές

των αναστεναγμών μου.

Δεμένη χειροπόδαρα

με βύθισαν σε νερά ποταμού

θολά

ρίχνοντας στο πρόσωπο

οξύ.

Μου έδωσαν όνομα!

Και δεν με άφησαν ανώνυμη πλέον

να γυρίζω στους πόθους σας,

οι άθλιοι ζητιάνοι

του έρωτά μου...

notes...

2008-08-04T11:02:00.000+03:00

Φεύγοντας
έβαψα τους τοίχους σου γκρίζους
αφήνοντας στην πόρτα την ερώτηση
που έκανα συνεχώς

"Αλήθεια,
πόσες φορές χαράμισες τη νύχτα
με τα μάτια στον ουρανό,
ελπίζοντας στην απάντηση,
εκείνη την ίδια που τρέμεις; "

Σαν ψέμα

2008-07-28T11:09:00.000+03:00

" 'Aνοιξέ μου» , ακούστηκε η φωνή σου στο σκοτάδι.

Μιλούσες ψιθυριστά, με το ύφος της κατάκτησης και της διαταγής. Αυτό το ύφος που με έκανε να λιώνω , να βυθίζομαι στον άλλο μου εαυτό και να υποτάσσομαι στη θέλησή σου. Εγώ, η μαριονέτα σου.
Πλησίασα στο παράθυρο και το άνοιξα. Στεκόμουν εκεί ,γυμνή μπροστά σου να σε κοιτώ να λούζεσαι στη βροχή. Σταγόνες κυλούσαν από τα μακριά σου μαλλιά στους ώμους και μια μικρή είχε αρχίζει να στάζει στο μάγουλο.
Την μάζεψα με το δάχτυλο και την έφερα στα χείλη.

«Δεν είναι αλμυρή», σου είπα και γύρισα την πλάτη.

Δεν ρώτησα πώς βρέθηκες στο μπαλκόνι μου πάνω από τη θάλασσα, σε ένα διαμέρισμα που δεν ήξερες ότι υπάρχει.
Χώθηκα κάτω από τα σκεπάσματα αναριγώντας. Δεν μίλησες. Έμεινες όρθιος με τα χέρια στις τσέπες από ένα βρεγμένο, μαύρο, μακρύ παλτό.

Πότε γκριζάρισαν έτσι τα μαλλιά σου; Άραγε τα μάτια σου είχαν πάντα αυτό το πράσινο χρώμα;
Πόσα ήθελα να σου πω.

«Είμαι άρρωστη» με άκουσα να λέω.
Γδύθηκες και ξάπλωσες δίπλα μου βάζοντας τα χέρια σου στην κοιλιά μου.

«Με ενοχλεί να χρησιμοποιείς πληθυντικό όταν μου μιλάς. Με ενοχλεί η λέξη εραστές. Με ενοχλεί και δεν ξέρω το γιατί».
Ένιωσα τα δόντια σου στο λαιμό μου και τα νύχια σου να χώνονται στους ώμους μου.

«Πες ότι είναι ψέμα»
Δεν μίλησα. Ανάσαινα ακίνητη από το δάγκωμά σου.
... .........
Ξημέρωσε και πάλι.
Σου χάρισα μια νύχτα ακόμα.
Έτσι απλά.
Σαν ψέμα.

2008-07-16T12:40:00.000+03:00

Ένα μικρό αγέρι σήκωσε κεφάλι μέσα στο λιόγερμα

πάνω από την κορυφή του χαμηλότερου λόφου.

Δεν το πρόσεξε κανείς καθώς κατηφόριζε

στην κοιλάδα των αναμνήσεων

κι ανενόχλητο σκάλεψε τα φύλλα ενός γερασμένου παπύρου.

Τον ρώτησε από ποιο δρόμο πάνε στην αμαρτία κι ο γέροντας,

ξύνοντας με απορία το κεφάλι του,

του έδειξε το Νότο.

"Από εκεί ήρθα", ψιθύρισε ντροπαλά.

"Τότε επέστρεψε και πάρε φόρα.

Θέλει δύναμη το πάθος της ευλογημένης στιγμής".

Νόμοι Φυσικής

2008-07-08T14:19:00.000+03:00

Ήμουν εδώ.

Το μοναδικό σχετικό

σταθερό σημείο

σε μια θάλασσα που κινείται αδιάκοπα.

Μια θάλασσα θλίψης γελοίας

κι άδικης

για το Τίποτα

μετουσιωμένο

στο Άπαν

από Αδιάφορες ώρες

και λέξεις

που ανοίγουν σήραγγες

για το τραίνο του άφθαρτου.

Ήμουν εδώ,

Σημείο σχετικό

σε ένα Σύμπαν που κινείται γύρω του,

κι έμαθα νόμους δράσης κι ορμής

μέσα σε εξήντα δεύτερα.

Τόσο χρειάστηκε η ζωή

να πέσει στο δρόμο

από το μπαλκόνι στιγμής

γελοία θλιμμένης.

memory

2008-05-23T12:20:00.000+03:00

H σκιά μου, μια ακόμη μακριά μαύρη κηλίδα στο βρώμικο πάτωμα , ξεπροβάλει πριν από εμένα από την κρεβατοκάμαρα και κυλάει αργά σε ένα άδειο σαλόνι.

Ρίχνω αδιάφορη ματιά στην τρύπα που χάσκει στα δεξιά μου, εκεί που κάποτε υπήρχε ένας τοίχος βαμμένος γκρίζος.

Από τότε που έπεσε η βόμβα δεν θυμάμαι οσμές και πρόσωπα, μόνο χρώματα.

Ένα χοντρό σχοινί κρατώ στο χέρι, τυλιγμένο στο λαιμό πάνινης κούκλας που σέρνω ξοπίσω μου μήνες τώρα.

Περίμενα το νέο φεγγάρι να ανατείλει προτού αποφασίσω να ξεμυτίσω κάτω από το κρεβάτι.

Κλειδώνω την εξώπορτα και ρίχνω το κλειδί στην οπή που χάσκει ανάμεσα στα σαπισμένα δόντια μου.

Εδώ υπήρχε κάποτε ένας κήπος. Σήμερα αναδύει τον θάνατο κάτω από τα σαπισμένα φύλλα στη ρίζα του γυμνού πλατανιού.

Τα κλαδιά γδέρνουν πατούσες ,γάμπες και μάγουλα και μπερδεύονται στα κόκκινα μαλλιά μου.

Θα φτάσω στο ψηλότερο κλαδί.

Κι εκεί θα κρεμάσω αυτό που πριν πολλά χρόνια το έλεγες «μνήμη».

απόψε

2008-05-15T12:53:00.000+03:00

Φταίει η ψύχρα που κάνει τα βράδια. Ίσως...

Κι ο αέρας που έχει σηκώσει το πέλαγος.

Ίσως...

Κλειδώνω την πόρτα μου και κατεβαίνω τις σκάλες. Λεκέδες από καφέ δείχνουν πως κάποιος ξύπνησε άσχημα σήμερα και κατέβηκε τα σκαλοπάτια με μισόκλειστα μάτια.Από τον ήλιο ή από τα όνειρα της νύχτας;

Μπαίνω στο αυτοκίνητο μα η γάτα που έχει ξαπλώσει στο καπώ δε λέει να σηκωθεί, μόνο με κοιτάει με τα πράσινά της μάτια κατάματα και περιμένει χωρίς να την ενοχλήσει ο θόρυβος της μηχανής.

Στρίβω το κλειδί ξανά και περιμένω. Η αναμέτρηση αυτή την βρίσκει νικητή και βγαίνω από το αυτοκίνητο.

Πηδάει στο δρόμο, κάνει 3 βήματα και γυρίζει να με κοιτάξει. Την ακολουθώ μέχρι που το μονοπάτι γίνεται στενό κι ανηφορικό και διστάζω μπροστά σε μια μικρή διασταύρωση μα εκείνη εξακολουθεί να κινείται αργά κάτω από τα πεύκα σε μια περιοχή που δεν αναγνωρίζω πια.

Ο χρόνος και ο τόπος έχουν αλλάξει ταυτότητα εδώ και ώρα και το φόρεμα που θέλησα να οχυρώσει την αδυναμία μου να αντέξω την μέρα, γίνεται ένα με τις σκιές των δέντρων.

Ο ουρανός μού φαίνεται να μικραίνει . Το κελάηδισμα των πουλιών σταματάει στα βήματά μου και μόνο οι φυλλωσιές των θάμνων σαλεύουν πίσω και στο πλάι με έναν ήχο απόκοσμο και μυστικό.

Τόση ώρα προσπαθώ να διακρίνω από πού προέρχεται ένας ήχο που επαναλαμβάνεται σιγανά. Ένας ρυθμός μονότονος.

Σηκώνω τις παλάμες μπροστά στο πρόσωπό μου. Τα ακροδάκτυλά μου βγάζουν μικρές γαλάζιες φλόγες ενώ το κόκκινο βερνίκι των νυχιών ξεφλουδίζεται και διαλύεται στον αέρα.

Τα νύχια μου μεγαλώνουν και το δέρμα σκουραίνει.

Τα δέντρα ψηλώνουν...ή μήπως εγώ χαμήλωσα;

Ο ήχος που άκουγα προέρχεται από μένα..

Μπροστά μου μια γυναικεία φιγούρα με μακριά μαύρα μαλλιά μου γνέφει και κάτι ψιθυρίζει. Ποια να είναι; Μόνο τα πράσινά της μάτια μού φαίνονται γνώριμα.

Μα δεν μπορώ να απαντήσω.

Η γάτα στο δάσος απόψε θα είμαι εγώ...

άσκοπες γραμμές...

2008-05-13T12:18:00.000+03:00

Σε παράλληλες τροχιές

Το παρελθόν και το παρόν

Αναζητούν συνάντηση.

Μάταια.

Αρλεκίνος σε χρώμα μωβ

Φιγούρα σε καθρέφτη θολό

Ξεβάφει του χαμόγελου

Το κόκκινο.

'Aλογα.

- -

Κύμβαλα στοχεύουν

Νυχτερινό ουρανό

αντιλαλώντας προσευχές

Του άχρονου

Πρόστυχα.

- -

Όλα αυτά

Περιπλανώμενες γραμμές

Στο τίποτα.

Μην ανασαίνεις

Σε ανοικτά παράθυρα

'Aδικα.

με ένα εισιτήριο

2008-04-28T18:47:00.000+03:00

Κρατώ τα δάχτυλα

σφιχτά

να μην γλιστρήσουν

οι στιγμές

ανάμεσά τους.

Κόκκοι άμμου

σε κλεψύδρα

που παίζει

ο χρόνος.

Ξαπλώνω στα

παιδικά μου σεντόνια

Ακίνητη

Αμίλητη

προβάλλοντας

την εικόνα σου

σε σινεμά παλιό.

Ανέλπιδες προσπάθειες

να σε κρατήσω εδώ.

Η κλεψύδρα γυρίζει

άλλη μία φορά

Ο χρόνος τελειώνει

κι η άμμος κυλά.

Οι τίτλοι τέλους

έπεσαν.

Τα φώτα έσβησαν

Η μουσική σταμάτησε

κι ο πρωταγωνιστής έχει

γεράσει ήδη

Με ένα εισιτήριο

περασμένης χρονιάς

στην τσέπη

βγαίνω στο δρόμο.

Ψιχαλίζει

και ξέρεις

ότι τις ομπρέλες

τις μισώ.

Νότιος άνεμος

2008-03-16T19:28:00.000+02:00

Νότιος ο άνεμος

στο πρόσωπο
κι υγρός
σε σπρώχνει σε υφάλους
ν'αρμενίζεις
λευκά πανιά να υψώνεις,
να ελπίζεις
πως στα φτερά μου
θα βρίσκεις πάντοτε
σκιά.

Νότιος ο άνεμος
κι υγρός,
με ραγισμένη τη φωνή
θα σου ζητάει
να φύγεις,
να πετάξεις μακριά.
Θα σε φιλάει
στα δυο σου μάτια
τα κλειστά.

Νότιος ο άνεμος
κι υγρός
μετά από χρόνια
θα φέρει τη φωνή του.
Συγχώρεση να θέλει
απ΄τη ζωή του
για τόπους
που δεν τόλμησε,
για μέρη αλαργινά.

Πίσω να μη γυρίσεις
να κοιτάξεις
πως μένει πάνω σε βράχο
ριζωμένος
Με λευκά λουλούδια
στολισμένος,
με χέρια κολλημένα
στα πλευρά.

Νότιος ο άνεμος
κι υγρός
Απόψε για εκείνον
θα μιλάει
Για εκείνον κι απόψε
που πονάει
πληρώνοντας
το λάθος μιας στιγμής

Για το σπασμένο του φτερό
μη λυπηθείς
Ποτέ δεν είχε μάθει
να πετάει.

ξέρεις...

2008-02-29T14:09:00.001+02:00

Ξέρεις..

Τα λύτρωσα..

τα κρίματα

που έκανα κι εγώ

τις νύχτες με φεγγάρι.

* *

Τα πλήρωσα

με μηνύματα

-στεφάνι του Μαγιού-

σε άσπρο μαξιλάρι.

Ακόμα χρωστώ

Τα μάτια σου

που φίλησα

κι ας ήξερα

πως Χωρισμό

πάντα σημαίνει.

* *

Μα ξέρεις,

Τα μίσησα

Τα θύματα

στο σώμα σου επάνω

Που ίχνη άφηναν

Υγρά

μέσα στο καλοκαίρι

* *

Τα μίσησα!

Τα θύματα...

Τα βήματα...

Τα κύματα...

Τα κρίματα...

Μέρες βροχής

2008-02-29T12:10:00.001+02:00

Νιώθω τον γκρίζο ουρανό

να χαμηλώνει πάνω από τα μαλλιά μου.

Τα κύματα υψώνονται στα πόδια μου.

Κανένα δεν μου δίνει απάντηση.

Κι απομένω να περπατώ στη θάλασσα

προσπαθώντας να ακούσω

τη φωνή σου ξανά.

Σου έστειλα την σκέψη μου

χαράζοντας στη νύχτα το όνομά μου

και η βροχή την έφερε πίσω το ξημέρωμα

γιατί δεν έμαθε ποτέ της να διαβάζει

το χρώμα των ματιών μου.

Κάτω από το παλτό

κρατώ κρυμμένη την ερώτηση

μικρών πραγμάτων.

Μετρώ τα βήματα στην άμμο

και όλο χάνω από τα μάτια μου

τον τελικό αριθμό

από τις ευχές που δίνει

μια κουρασμένη μέρα.

Ίσως άδικα προσμένω μέσα στο φως

το απρόσμενο και το τετελεσμένο.

Πενθεσίλεια...

2008-02-29T12:03:00.000+02:00

Ο ήχος από τις οπλές των αλόγων αντηχεί τρομακτικά

Κινήσεις στο στρατόπεδο των Αχαιών , σκηνές που ανασηκώνουν ξαφνιασμένοι ημίγυμνοι άντρες. Σκληρά κορμιά, στεγνωμένα από τον ήλιο, την αλμύρα και κακοπλυμένα πρόσωπα με τα ίχνη του αίματος ξεραμένα στις ρυτίδες χρόνων πολιορκίας.

«Οι Αμαζόνες!» ψίθυρος που τολμά κάποιος, διστακτικά, με δέος και τρόμο.

...........

Το πρωί βρίσκει τους Αχαιούς να δένουν σφιχτά τους θώρακες στο στήθος τους, τα σανδάλια και τις περικνημίδες, να γυαλίζουν τα κράνη και τις αιχμές των όπλων.

Να τιμήσουν τον αντίπαλο με κάθε τρόπο.

Και τον τιμούν.....με τις σάρκες τους.

Μισές άνθρωπος, μισές άλογα.Οι Αμαζόνες. Καλπάζουν, ορμούν στον εχθρό, αποκεφαλίζουν σώματα ελληνικά μέχρι που τα σπαθιά στομώνουν από την σάρκα και τα τόξα κουρασμένα γέρνουν το κεφάλι.

-«Μα ποια είναι αυτή;»

Ο Αχιλλέας στέκεται αποκαμωμένος με το χέρι πάνω από τα ματια του, κόντρα στον ήλιο.

Σε ψηλό , γεροδεμένο , μαύρο φαρί, μια φιγούρα καλπάζει ουρλιάζοντας , χωρίς σέλα και χάμουρα .

Μακριά μαύρα μαλλιά γυαλίζουν στον ήλιο, σύννεφο από κοράκια στο κεφάλι της.

Μακριοί μηροί , νευρώδεις. Δυνατοί ώμοι και μεγάλες πλάτες, σκύβουν στο αυτί του αλόγου της «Εϊ-ά! Εϊ-άααα!!»

Ο πνιχτός ήχος του τσεκουριού που βυθίζεται στο λαιμό και ξαναβγαίνει αναδυόμενο μέσα από λίμνη κατακόκκινη.

«Ωχ.!» μάζα από μαύρα μαλλιά, ηλιοψημένους ώμους και καπνισμένα κανιά, ένας σωρός στο χώμα . σηκώνοντας σκόνη.

Μα , γρήγορα παίρνει ξανά θέση μάχης.

Στο δεξί το σπαθί της, στο αριστερό το τσεκούρι.

- «Μην κουνηθεί καμία!» φωνάζει στις πολεμίστριες που σπεύδουν στο πλευρό της «Είναι δικός μου!»

- «Μη κουνηθεί κανείς», διατάζει τους συμπολεμιστές του που κάνουν κύκλο γύρω του. «Είναι δική μου!»

Δύο φιγούρες, ψηλές ως τον ουρανό, τρανές όσο ο τρόμος, ματοβαμμένες όσο ο ήλιος που άρχισε να δύει. Δύο σκιές που το ξερό χώμα σε αυτή την ξεχασμένη γωνία, περιμένει το αίμα τους για να ξεδιψάσει.

«Η Πενθεσίλεια... Η Πενθεσίλεια...», από στόμα σε στόμα , το όνομα της βασίλισσας αποκτά φτερά, χαιδεύεται από γλώσσες , τρυπώνει στα αυτιά, σέρνεται στα τείχη της Τροίας. Κορμί γεμάτο ουλές, χαρακιές και καψίματα

« Ο Αχιλλέας....Ο Αχιλλέας....» , από στόμα σε στόμα, το όνομα του ήρωα, κερδίζει χλευαστικά σχόλια από γυναικεία χείλη που ζευγαρώνουν τα αντρικά από αγάπη.. Αγάπη για την βασίλισσά τους, για να αποκτήσουν κόρες ψηλές και άτρομες όπως εκείνη.

Οι δύο τους , βυθισμένοι στις κινήσεις τους, αναμετρούν.

Τον θάνατο αυτή, την μεταλλική γεύση του αίματος αυτός.

Τα κορμιά πέφτουν το ένα στο άλλο . Χωρίζουν ξανά. Τα ξίφη σφυρίζουν στον αέρα πλησιάζοντας επικίνδυνα πλευρά και μηρούς.

Αγκαλιάζονται . Σφιχτά...πολύ σφιχτά.

Δεν ακούγεται τίποτα παρά μόνο τα κοράκια που κρώζουν θλιβερά στο βάθος.

Πέφτει στα χέρια του ανάμεσα....κόκκινες βάφονται oi παλάμες..

Κι εκείνη,εκείνη την στιγμή , τα μάτια συναντιώνται.

Ο άνεμος με δυσκολία ακούει

« Άρη, πατέρα μου, μην με εγκαταλείπεις! Η Αγάπη ανέτειλε στα μάτια του»

Ο άνεμος με λύσσα αντιλαλεί τις κραυγές του

«Άρη, πατέρα της, μην την εγκαταλείπεις!. Η Αγάπη βασίλευσε στα δικά της μάτια»

( επιτρέψτε μου αυτή την προσωπική απόδοση της ιστορίας )

-----------

Zεις μονάχα μια φορά

Στην Ιλιάδα υπάρχει ένας ωραίος μύθος έρωτα και θανάτου. Στον Τρωικό Πόλεμο ο Αχιλλέας τραυματίζει θανάσιμα τη βασίλισσα των Αμαζόνων, Πενθεσίλεια. Όμως, λίγο πριν ξεψυχήσει, τα βλέμματά τους διασταυρώνονται και ο Αχιλλέας νιώθει να τον κυριεύει ένας ακαριαίος έρωτας για την όμορφη Αμαζόνα. Είναι πολύ αργά όμως (ο Αχιλλέας είχε ήδη κάνει την επιλογή του) και καθώς η ζωή εγκαταλείπει το ποθητό κορμί που σφίγγει στην αγκαλιά του, ξεσπάει σε λυγμούς επειδή δεν θα αποκτήσει ποτέ εκείνη που ερωτεύτηκε. Ο Αχιλλέας είχε πάρει αμετάκλητα το μονοπάτι χωρίς την Πενθεσίλεια και ποτέ δεν θα μάθει πώς θα ήταν η ζωή μαζί της. Εξάλλου ούτε εμείς θα μάθουμε ποτέ την εξέλιξη που θα είχε ο Τρωικός Πόλεμος, αν ο Αχιλλέας αποφάσιζε να φύγει μαζί της και άφηνε τους συμπολεμιστές του μόνους στην κοιλάδα του Ίλιου. (Ντίνος Γιώτης)