Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

Gimme a mask!



"Περάστε! Περάστε! Ελάτε στη σκηνή μας και θαυμάστε. Απόψε κοντά σας ο μοναδικός , ο ένας, ο άντρας με τα δύο πρόσωπα".

Ψιτ! Εδώ, πίσω από την κολώνα.
Άδικα προσπαθείς τελάλη. Κόσμος δεν θα έρθει. Βλέπεις, εδώ, στη μικρή μας πόλη όλοι έχουμε δύο πρόσωπα. Τι; Δεν το ήξερες; Μα, καλά, πώς και εμφανιστήκατε σε αυτό το κομμάτι γης που το έχουν ξεχάσει όλοι;
Ναι, λοιπόν, δύο πρόσωπα έχουμε.
Έλα λίγο πιο δω. Μη μας δουν. Θα καταλάβεις. Ωραία, εδώ δεν έχει πολύ φως.
Μη φοβάσαι και μην κοιτάς πίσω σου. Δεν κινδυνεύεις από μένα και κανένας δεν θα μπει στην σκηνή σου.
Σου λέω,δύο πρόσωπα.Ένα την ημέρα κι ένα τη νύχτα. Δεν ξέρω πώς και πότε έγινε αυτό. Από πάντα.
Ξέρω πολλούς, πολλούς μα την αλήθεια, που έχουν φυλαγμένα σε σεντούκια από έβενο, ξύλο που δε φύτρωσε ποτέ σε τούτα τα μέρη- άγνωστο πώς γέμισε ο τόπος μας, ο κόσμος μας, ο μικρό-κοσμός μας, με αυτά- έχουν φυλαγμένα λοιπόν προσωπεία κι άλλα, κληρονομιά από τους προπαππούδες τους. Τα κρατάνε φυλαγμένα και τα φροντίζουν. Ανοίγουν το σεντούκι μια φορά το χρόνο. Πρόσωπα-προσωπεία, χιλιάδες πρόσωπα, δε με πιστεύεις; Χάλκινα. Ναι, χάλκινα! Σε αυτόν τον τόπο που τίποτα χάλκινο δεν υπάρχει άλλο, το ήξερες; Δυο -τρεις προσπάθησαν να λυώσουν τα δικά τους μα τα άτιμα δεν έλυωναν με τίποτα κι έτσι κανένα άλλο αντικείμενο δεν μπορέσαμε να φτιάξουμε από χαλκό.
Ναι, κύριε τελάλη. Δεν σε χρειαζόμαστε. Έχουμε άφθονα πρόσωπα.
Εγώ; Εγώ τι κάνω εδώ, μπροστά από τη σκηνή σου;
Ω, εγώ... Ντρέπομαι τόσο.
Σςςςς!Μη μιλάς δυνατά!
Το μόνο άτομο στην πόλη, ναι , πόλη είμαστε, που - ντρέπομαι, ω, πόσο ντρέπομαι -
το ομολογώ, δεν έχω τέτοια κληρονομιά.
Πες μου. Πες μου μια τιμή! Πόσο τα πουλάς; Χρειάζομαι, το έχω ανάγκη!

'Ανοιξα το παλιό εβένινο σεντούκι των προγόνων μου όταν 21 ετών έγινα και δε βρήκα τίποτα άλλο από σαρανταποδαρούσες. Χιλιάδες σαρανταποδαρούσες. Χιλιάδες! Που άρχισαν να ξεχύνονται από το σκέπασμα και γέμισαν το σπίτι μου. Από τότε μένω πάνω σε ένα δέντρο γυμνό χωρίς φύλλα, κρεμασμένος.
Γιατί αυτά τα ζωύφια κατέκτησαν το σπίτι μου και κάνουν θόρυβο, ω πόσο θόρυβο , με τα χιλιάδες πόδια τους να κτυπάνε στο σανιδένιο μου πάτωμα.
Πες μου. Πόσο τα χρεώνεις;
Πες μου μια τιμή! Πες μου!
΄Εχω ανάγκη τα προσωπεία σου.

4 σχόλια:

Ivo Serentha and Friends είπε...

My compliments for your blog and pictures included,I encourage you to photoblog,

http://photosphera01.spaces.live.com

Even week another photo album

Greetings from Italy,

Marlow

Penthesileia είπε...

Grazie tanto Marlow.
il suo commento lo incoraggia. era molto gentile di te.
Bonna notte

fetus είπε...

Ανισότητες! όλοι ψωνίζουμε με το μάτι!Είμαστε εγκεφαλοψυχοφιλοσοφημένα ρομποτοποιημένοι,αλλά με πολύ σαρανταποδαρούσα μέσα στον κουμπαρά των επιλογών μας...
Δόσεις,άτοκες παίζουν;

Penthesileia είπε...

Σε δόσεις αγοράζεις τα όνειρά σου.
Τοις μετρητοίς όμως θα αγοράσεις τους εφιάλτες σου.
Διάλεξε!